Braille!
Braille!
Geen mens weet wat het is. Nou ja, geen mens …. !
De gebruikers van dit geheimschrift voor zienden zijn uitstekend op de hoogte.
Met geen mens bedoel ik de echte analfabeten, zij die sowieso niet in braille geïnteresseerd zijn en degenen die denken dat ze het weten. Ook ik hoorde tot voor kort bij deze laatste groep.
Ik dacht altijd, ach als ‘hét’ echt gebeurt dan ga ik gewoon braille leren, geen vuiltje aan de lucht. Dat lezen dat komt wel goed.
Ik wist het werkelijk niet en ik wilde het ook niet weten.
Ik was ervan overtuigd dat:
Nu weet ik dat:
- je goed gemotiveerd moet zijn om braille te kunnen leren;
- je hemel en aarde moet bewegen om braillelessen te krijgen;
- je braille met maar één of twee vingers leest;
- één zwartdrukbladzijde zo’n drie braillepagina’s beslaat;
- lang, maar dan ook lang niet alles in braille beschikbaar is;
- je brailletypesnelheid qua geluid en tempo doet denken aan de prehistorie;
- bijna niemand met jou kan of wil communiceren in braille.
Maar, nu weet ik nog veel meer!
Ik weet dat:
- iedereen, jong en oud, braille kan leren:
- dat je zelfs met één vinger braille kunt lezen;
- dat het leestempo van late brailleleerders nooit records zal breken;
- dat het plezier van braillelezen niet altijd afhankelijk is van het tempo;
- je nog véél meer kunt doen met braille dan alleen lezen;
- gebruikers zich door het braille zelfstandiger voelen;
- braille veel en veel meer aandacht verdient;
en…,
ik weet nu ook zeker:
dat ik braille nooit meer kan en wil missen!
Tonny van Breukelen